Ik ben benieuwd in hoeverre je de volgende situaties herkent!             

“Ik baal van mijn lijf”

Als ik naar een feestje ga, gaan mijn ogen eerst over de andere mensen die aanwezig zijn. Het lijkt wel een gave, maar binnen een paar seconden heb ik iedereen al bekeken en kan ik je precies vertellen of ik de dikste in de ruimte ben of niet. Er hoeft maar iemand langs te lopen, of in mijn hoofd begin ik al te vergelijken. “Shit, mijn billen zijn dikker” of “Had ik maar zulke borsten!” of “O, nee! Ik ben drie keer zo zwaar als zij!”. Als ik ga zitten, voel ik alleen maar hoe mijn buik tegen mijn broekrand aandrukt en hoe mijn dijen uitspreiden op de stoel. Het liefste zou ik wegkruipen.

“Mijn weegschaal bepaalt mijn humeur”

Elke ochtend sta ik op de weegschaal. Het liefste na het plassen, zonder kleren (met de deur op slot). Ondergoed is ook gewicht en elk grammetje minder is nu mooi meegenomen. Dat cijfer op die weegschaal is allesbepalend. Als het meevalt, dan krijgt mijn humeur alvast een flinke boost. Misschien mag ik dan die dag wel iets eten waar ik echt zin in heb. Maar als het tegenvalt? Tsja, als het tegenvalt, dan moet ik er echt even tegenaan. Ik zal pas gelukkig zijn als dat getal een heel stuk lager is…

“Ik heb last van eetbuien”

Soms zijn er gewoon van die dagen dat ik echt niet anders kan. Ik loop op mijn tenen en op het werk / op school / thuis wordt er gewoon te veel van me gevraagd. Ik sla me door de dag heen, maar eigenlijk kan ik de hele dag alleen maar denken aan wat ik ’s avonds ga eten. ’s Avonds, als ik eindelijk alleen ben, sluit ik me op in de woonkamer met een dekentje, de televisie en een grote verzameling chocola en chips. Gedachteloos stop ik het eten in mijn mond. Ik heb zo’n zware dag gehad, ik verdien dit! Toch voel ik me achteraf schuldig. Morgen maar weer aan de lijn, want dit kan zo niet langer.

“Zal ik toch een nieuw dieet proberen?”

Als mijn collega vertelt over dat ze zo is afgevallen met een nieuw sapdieet, begint het toch bij me te kriebelen. Ik heb al aardig wat dieetpogingen gedaan in mijn leven en tot nu toe kwam ik eigenlijk altijd weer aan. Om je kapot voor te schamen. Ik heb gewoon niet genoeg wilskracht. Ik moet echt wat beter mijn best doen en niet zo’n slappe zak zijn. Zal ik het dan toch nog een keer proberen? Misschien lukt het me dit keer eindelijk. Als ik dun ben, kan ik tenminste gelukkig zijn!
Twee weken later staan de sapjes te beschimmelen in de koelkast en zit ik met een baksteen van schuldgevoel in mijn maag aan een zak chips.

Herkenbaar?

Misschien herken je wel iets in bovenstaande verhalen. Of misschien heb je wel een ander verhaal wat hierop lijkt, maar toch net even weer wat anders is. Ik kan je uit ervaring vertellen dat bovenstaande verhalen voor heel erg veel mensen herkenbaar zijn. Je bent dus niet de enige!

Vaak denken we dat het aan ons ligt. Dat wij gewoon dramatische gevallen zijn die niet meer te helpen zijn en dat iedereen dit kan, behalve wij. Maar je bent niet de enige. En ook jij kunt vrede gaan sluiten met je lijf en met eten! Ben je nieuwsgierig geworden? Neem dan gerust CONTACT met me op!